اشعار عرفانی

هم از دنیا هم از عقبا گذشتیم

یاران ابا عبدالله حسین(ع) این چنین از همه چیز گذشتند.

    بـکــوی یـار بـی‌پــروا گــذشتـیـم                      دل آنجا ماند و ما ز آنجا گذشتیم
    غـلـط کی میـتـوان ز آنـجـا گذشتـن                   مگر ما بیخود و بی ما گذشتیم
    نه ما ماند و نه سر ماند و نه پا ماند                   هم از ما هم ز سر هم پا گذشتیم
    چـو از یـار حـقیقـی بـوی بـردیـم                        ز هـر گـلـدستـهٔ رعـنا گـذشتیـم
    عیـان دیـدیـم خـورشـید ازل را                           ز  هر مـه طلعـت زیـبـا گـذشتیـم
   حدیث از شاهد و ساقی مگوئید                         که این را خط زدیم و آنرا گـذشتیـم
   بجـان و دل غـم مولـی گـزیدیــم                         هم از دنیا هم از عقبا گذشتیم
   نـمی‌پیـچیـم در زهـاد و عبـاد                              هم از اینها هم از آنها گذشتیم
   نه از دنیا و عقبا طرف بستیم                              بماندیم این دو را برجا گذشتیم
   چو در اقلیم بیجانی رسیدیم                               ز راه و مـنزل و مـأوا گـذشـتیم
   بـخلـوت خـانهٔ تـوحید رفتـیـم                               هـم از لا و هـم از إلا گـذشتیم
   دل و جانرا بحق دادیم چون فیض                        ز گفت و گو و از غوغا گذشتیم
                                                                                                                                                                                                                                                                               فیض کاشانی
برچسب ها
نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

بستن